زرتشتیان بر این باورند که فروهر های پاک نیاکانشان از 10 روز پیش از نوروز برای سرکشی و دیدار خانواده ی خود از آسمان به زمین فرو می آیند و ده شبانه روز در خانه و کاشانه ی خود به سر می برند از این رو در پایان آخرین شبی که فروهر ها به جایگاه مینوی خود باز میگردند ، بر بلندی بامها آتش می افروزند تا بدین گونه شادمانی خود را از آمدن آنان نشان دهند و نیز آرزوی خود را برای بازگشت آنان در سال آینده ابراز کنند.

پسین روز پیش از سال نو ، شاخه هایی از هیزم را که از پیش آماده کرده اند، به پشت بام میبرند. در سپیده دم نوروز، بانوی خانه، مقداری آتش را به بام خانه میبرد، همه ی اهل خانه نیز به دنبال او به پشت بام میروند ، همه با هم رو به افق خاور، بخشی از سرود های اوستایی را که در نیایش و ستایش پرودگار است را میسرایند و با این کار به بدرقه ی فروهر ها می روند. با آغاز سپیده دم، موبد مسئول آتشکده ی محل، به به صدا در آوردن زنگ آتشکده و روشن کردن هیزم بر بالای بام آغاز بازگشت فروهر ها از زمین و نیز آغاز نخستین روز سال نو را گزارش میدهد ، در این هنگام همه ی خانواده ها هیزم ها را بر بالای بام خانه های خود روشن میکنند به این ترتیب نوروز با شادی و نور و نیایش آغاز میشود. بانوی خانه باقی مانده ی آتش را از خاکستر جدا میکند ودر آتشدان میگذارد و روی آنرا کندر ، اسفند و چوب سندل میریزد تا نخستین روز از سال نو را خوش بو و عطر آگین سازد.پس از آن آتش دان را به همین صورتاز بام خانه پایین می آوردو پس از آن که یک دور در همه جای خانه چرخانید، به آتشکده ی محل زندگی خود می بردو آتش درون آرا در جای ویژه ای که در کنار آتشگاه است قرار میدهد تا با آن که نماد نور و گرمی موجود در محل زندگی است پیوند دهد.

در سال نو برای همتون آرزوی بهترین هارو دارم و امیدوارم با وجود تمام پستی ها و بلندی های زندگی به بهترین ها دست یابید!!!قلب