کاش میتوانستم ذره ای از مهر به دل های سنگی بفشانم، به دل هایی که سال هاست رنگ لبخند بر رخساره ی شان نمایان نشده، محبت را از دل هایشان پاک کردند و نمی دانند و نمی خواهند بدانند عطوفت چیست؟!

کاش آموزگار هایشان کلمه ی "مهر" را به آن ها می آموختند.

کاش پزشک هایی پیدا می شد که محبت را برای تزریق نسخه می کردند.

و ای کاش..

انسان هایی که بی روح اند دیکته ی عشق را از یاد برده اند، اگر چه تعدادشان اندک است اما ای کاش کلمه ای به نام" سنگ دلی" در بین کلمات یافت نمی شد و تمامی کلمات نفرت انگیز در روزگار نبود: خشم, کینه ،غضب، عصبانیت و تمامی صفاتی که به آسانی رویمان گذاشته می شود. اما حال که همه ی این کلمات هستند ما انسانهای به ظاهر مهربان باید آن را محو کنیم و دل های تیره و تار را با محبت رنگ کنیم و روی یکدیگر صفاتی از عشق بگذاریم تا هر روز تکرار کنیم ; مهر، محبت، عطوفت، شادی، دوستی و ...

پ.ن : انشاء ام چه طوره؟؟!! بهم چه نمره ای میدید؟؟!!منتظر نظر هاتونمنیشخند